Niepokalane Poczęcie u św. Wincentego Pallottiego cz. 2.

Każdy z nas jako synowie i córki Adama zostaliśmy naznaczeni grzechem pierworodnym. Grzech pierworodny – jak wyjaśnia Katechizm Kościoła Katolickiego (nr 404) – nie jest popełniany lecz zaciągany, nie jest aktem ale stanem, w jakim poczyna się człowiek. Z grzechu pierworodnego uwalnia człowieka dopiero chrzest święty. Tylko Maryja (Tota pulchra – Cała piękna) została od tego dziedzictwa grzechu zachowana, dlatego też Pismo św. nazywa Ją Pełną łaski (Łk 1,28). Dlatego warto w obecnym czasie, polecać się Bogu przez  wstawiennictwo Niepokalanej Dziewicy Maryi bez grzechu pierworodnego poczętej jak to czynił św. Wincenty Pallotti.

Św. Wincenty(1795-1850) żył w czasie historycznym dla Kościoła, kiedy to powoli wygasały dyskusje teologiczne nad rozumieniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Podczas jego życia papież Grzegorza XVI, zezwolił aby w Litanii Loretańskiej dodać wezwanie Królowo bez zmazy grzechu pierworodnego poczęta a w prefacji na święto Matki Bożej dodać słowa: oraz Ciebie, Niepokalanie Poczęta.

Apostoł Rzymu miał wiele kontaktów z różnymi ludźmi wśród nich m. in. z Giovannim Mastaim – Ferrettim (1792-1878), późniejszym błogosławionym papieżem Piusem IX. To on przyczynił się do ogłoszenia dogmatu Najświętszej Maryi Niepokalanej, dlatego pokrótce warto przyjrzeć się jego osobie.

Po raz pierwszy Jan Ferretti spotkał się z Wincentym w Kolegium Rzymskim w 1809/1810 roku, kiedy jeszcze był klerykiem. Świadkowie mówią o spotkaniu Pallottiego z Piusem IX w 1815 roku w momencie, gdy Giovanni otrzymał wiadomość, iż nie został przyjęty do Szlacheckiej Gwardii Papieskiej. Pallotti, dodał mu otuchy, powiedział: Proszę się nie martwić, nie będzie Pan gwardzistą, ale będzie otoczony gwardią. Zdarzenie to zostało przywołane podczas beatyfikacji. Święty Wincenty poczynił proroctwo do oczekującego niedoszłego gwardzistę zaszczytu pontyfikalnego. Po tej przepowiedni pozostali razem przyjaciółmi.

Jan Ferretti kiedy kończył studia teologiczne(1816-1819) wraz z Wincentym we wszystkie soboty uczęszczał na oratorium katechetyczne przy Santa Maria del Pianto.

11 kwietnia 1819 roku tuż po roku od święceń Pallottiego otrzymał sam sakrament kapłaństwa. Później w 1827 mając zaledwie 35 lat zostaje arcybiskupem Spoleto, a następnie Imoli, aż
w końcu kardynałem w 1840 roku i ostatecznie następcą św. Piotra w 1846. Po wyborze na papieża Pallotti stał się jego doradcą i spowiednikiem. Niebagatelnie ważne jest ich intensywny kontakt przypadający na lata 1846 – 1848 dokładnie od dnia 16 czerwca, kiedy Ferretti zostaje namiestnikiem św. Piotra. Jak przekazywał najbliższy współpracownik Paweł de Geslin: Wincenty odwiedzał wtedy co tydzień Piusa IX.

Na lata 1848-49 nastąpiła rewolucyjna burza w Rzymie. W tym czasie św. Wincenty ukrywał się w Kolegium Irlandzkim a Pius IX uciekł do Gaety. Odczytując aktualną sytuacje Kościoła papież skierował wtedy list do Najważniejszych Pasterzy zwracając się przez wstawiennictwo Niepokalanej i świętych Piotra i Pawła: Czemuż to za dni naszych rozszemrały się ludy i narody, knując zamysły daremne i poczęły działać w sposób tak wielce niegodziwy, że gdyby wstawiennictwo błogosławionych Apostołów Piotra i Pawła oraz wszystkich świętych, gdyby Bóg i Pan nasz, Jezus Chrystus, jak i Jego Niepokalana Matka, Najświętsza Maryja nie okazali nam swego miłosierdzia – to popadliśmy w stan o wiele gorszy niż Sodoma i Gomora?

W tym okresie Papież brał pod uwagę nad rozważeniem rychłego ogłoszenia dogmatu Niepokalanego Poczęcia, dlatego to 1 czerwca 1848 roku ustanowił listę teologów którzy by mieli możliwość ocenić ewentualność podania do wiadomości Kościołowi tej prawdy wiary. Do ogłoszenia dogmatu Papież Pius IX w roku 1849 przed bliską śmiercią Pallottiego 2 lutego w święto Oczyszczenia Maryi wał encyklikę Ubi primum  z pytaniem do wszystkich patriarchów, prymasów arcybiskupów, biskupów i całego Kościoła. Spośród 603 mu dostarczonych ankiet na temat ogłoszenia dogmatu 546 opowiedziało się pozytywnie. Po pracach przygotowawczych nad dogłębnym studium tytułu Niepokalanej Poczętej Papież wybrał dwóch jezuitów: ks. Giovani Perrone (1794 – 1876) i Carlo Passagilia (1812 – 1887). Następnie po długim czasie oczekiwań św. Wincentego Pallottiego i rozważaniach teologicznych bł. Pius IX podaje uroczyście do wiadomości dla całego Kościoła nowy dogmat wiary jakim jest Niepokalane Poczęcie. Dogmat, który jest obiektywną prawdą wiary zawarty w objawieniu Bożym.

Potwierdzenie wagi dogmatu stanowią najważniejsze wizje Maryjne, które nastąpiły później i zostały uznane przez Kościół. Orędzia z Lourdes (1858) i Fatimy (1917) nie tylko nawiązują do tajemnicy Niepokalanego Poczęcia, ale prócz ostrzeżenia przed zagrożeniami złego i wezwania do nawrócenia zapewniają o końcowym, ostatecznym zwycięstwie łaski. Tę łaskę poświadcza najbardziej znany znak Niepokalanego Poczęcia: Niepokalana, pod której stopami kryje się podeptana głowa węża. W Fatimie zapewniła Ona: Na koniec moje Niepokalane Serce zwycięży, bo jeśli zło ciągle nie daje w świecie za wygraną, jego koniec został przypieczętowany, jak o tym świadczy Maryjny znak.

al. Dawid Pindel SAC

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *